COLUMN: Do The Funky Chickenfoot

Humor en muziek, gaat dat eigenlijk wel samen? Om met Frank Zappa te spreken: Does Humor Belong in Music? Zappa kunnen we het niet meer vragen, maar de heren van Chickenfoot weten er vast raad mee. What’s in a name, sprak de dichter. Dat moeten ze bij het verzinnen van de naam Chickenfoot ook hebben gedacht. Gevoel voor humor hebben én je klassieken kennen… Bospop mag in z’n handjes knijpen met dit illustere viertal, want dat ze zelf al tot de klassiekers behoren mag geen toeval zijn.
Chickenfoot, geschreven met een T op het eind. De letter D had wat mij betreft ook gemogen. Want of de humoristen in de muziek zich nu tegoed doen aan drumsticks of maïskorrels, er staat met Chickenfoot levende rockgeschiedenis op het podium. Over die vreemde naam straks meer, maar eerst: waar gáát dit allemaal eigenlijk over?
Alsof het een chemische formule betreft:
Chickenfoot = Joe Satriani + (Sammy Hagar + Michael Anthony ≤ Van Halen) + (Chad Smith ≤ Red Hot Chili Peppers).

Deze cocktail is meer dan de som der delen. Een overheerlijk recept. Alleen voor elke muzikant afzonderlijk zou je al naar Bospop komen. Chickenfoot kent als bodem een vierde deel gitaarvirtuositeit, voeg daar een flinke portie zang en bass uit het Van Halen-assortiment aan toe en maak het op smaak met de drums uit de funky keuken van de Red Hot Chili Peppers. Chickenfoot: een kwartet vol spelvreugde waar de energie van af spat. In de keuze van de songtitels hebben ze trouwens weinig last van humor. Die heten gewoon ouderwets degelijk “Oh Yeah” of “Sexy Little Thing” en anders “My Kinda Girl”. Dan weet je meteen waar je als luisteraar aan toe bent. En dan hebben we het nog niet eens over de muziek zelf. Als rock ‘n’ roll een ambacht is, dan hebben de mannen van Chickenfoot de status van meesterschap inmiddels met vlag en wimpel bereikt. Zeker nu dit gebeurt in de beste traditie van Led Zeppelin, als we dan toch een vergelijking zouden moeten trekken. Er zijn slechtere voorbeelden te verzinnen.
Humor in de muziek: kijk eens naar het logo van Chickenfoot. Het is een grofmazige kruising van het wereldberoemde Peace-symbool en een röntgenfoto van een kippenpoot. De cirkel van het vredesteken is vervangen door een rechthoek, een soort voederbak voor pluimvee.

En dan die komische naam… die blijft fascinerend. Eerst denk je dat de oude begeleidingsband van John Denver uit de mottenballen is gehaald. Chickenfoot, proef het woord op je tong. Het lijkt op de voorliefde voor dat dartele kippetje aan het spit, ergens in het wilde westen, waar cowboys na een lange werkdag rond het kampvuur zitten, nadat ze het beest eerst vakkundig van veren en pootjes hebben ontdaan. Liefhebbers van gemaksvoedsel dromen al van kipnuggets op hun bordje, voorzien van de fabriekssaus uit een potje Chicken Tonight naar keuze. Muzikaal gezien levert dat laatste hooguit wat ongemakkelijke oprispingen op of wat samentrekkingen van het middenrif, dus ongeschikt voor wie van plan is om met een alien te surfen. Want daar ongeveer leggen wij onze muzikale lat.
De computernerds onder ons brabbelen weer andere taal wanneer het om Chickenfoot gaat: het zou een Firefox-extensie zijn, waarmee je ingewikkelde dingen met browsers kunt doen om webpagina’s te manipuleren. Of zoiets. Een gezelschap met songs als “Get It Up” op het repertoire zal vast hard moeten lachen om dat Firefoxjargon. En terecht. Waarmee meteen een antwoord is gegeven op de vraag: Does Humor Belong in Music?

Hoe dan ook. Chickenfoot: een naam om nooit meer te vergeten. Ze zullen er zijn, zondagavond op Bospop. En er mag gedanst worden. De Funky Chickenfoot. Wat anders?

Paul Sterk

Zowel gedurende de voorbereidingen maar ook tijdens het Bospop festival zelf schrijft Paul Sterk columns voor de Bospop site. Paul is tevens de schrijven van de rock ‘n’ roll roadnovel: Via sterren en zeemeerminnen. Lees alle Bospop columns van Paul Sterk.