COLUMN: Voorspellende waarde

Dat veel artiesten dit weekend op Bospop tussen het spelen door iets over de voetbalfinale roepen ligt voor de hand, zeker wanneer je de De Dijk heet. Met de vuvuzela als geheime wapen. Een naam met een Hollandser karakter dan De Dijk bestaat haast niet, dus daar kun je dat van verwachten. Maar Southside Johnny spande op zaterdag de kroon door in een oranje knvb-shirt op het podium te staan. En dat niet alleen. Gevoel voor humor kunnen we hem niet ontzeggen. Terwijl hij zich bewust is dat hij zich in het hol van de leeuw bevindt, roept hij met een vette knipoog: Viva Espana. Ik weet zoiets wel te waarderen en schiet in de lach omdat een groot deel van het publiek dan meteen een keihard boe-geroep over hem heen stort. Ook dit was makkelijk te voorspellen en de man uit New Jersey verontschuldigde zich, omdat hij naar eigen zeggen ook zijn vele Spaanse fans in het publiek wilde begroeten. Helaas moest Johnny de finale missen, want op dat moment vliegt hij terug naar huis. Tussen de vele toehoorders stond vlak vooraan ook een jongedame, die thuis een actueel tijdschema had uitgeprint. Ze was overduidelijk fan van Southside Johnny, want op de achterkant van het vel papier het ze met dikke letters Jersey Girl geschreven. In de hete tent hield ze het dapper omhoog, maar deze klassieker van Tom Waits kwam niet aan bod, ook niet toen ze er nog heftig mee zwaaide voordat de toegift begon. Het mocht de pret niet drukken.

De geest van Tom Waits was even daarvoor wel nog te beluisteren bij Guy Forsyth, die het nog beroemdere Summertime van Gershwin ten gehore bracht met zingende zaag en raspende stem. Je moet maar durven. Met deze uitvoering heeft Guy mijn hart veroverd. Hij liet zijn zaag perfect gillen en toonde zich een grootmeester van de ketelmuziek. Behalve op de zingende zaag werd er tuba gespeeld door de band van Guy. Dit werkte heel verfrissend tussen de gitaren die normaliter Bospop overheersen en dat kon ik op dat moment goed gebruiken.

Want zelf was ik in het geheel niet meer okselfris toen FreeStroke vroeg in de morgen Bospop mocht openen. De tent voelde toen al bloedheet, maar het deerde FreeStroke niet. Het publiek evenmin. De heren zaten zichtbaar goed in hun vel, zo goed dat zanger Carlos het voor elkaar kreeg om de tent uit volle borst Oehaha te laten roepen. Ik had hier in een eerdere column over Aha-belevenissen beschreven dat deze hartenkreet zeer gangbaar was onder Bospopvrijwilligers. Als argeloze bezoeker moest je niet raar opkijken wanneer die tijdens het optreden van FreeStroke ten gehore werd gebracht. Het gebeurt niet iedere dag dat mijn stukjes voorspellende waarde hebben. Ik word op mijn wenken bediend.
En geloof het of niet. Precies op het moment dat Iniesta tegen Nederland scoort, spelen de Doors in de tent op Bospop “When The Music’s Over.”
Over en uit.

Paul Sterk
[zondag 11 juli 2010]

Zowel gedurende de voorbereidingen maar ook tijdens het Bospop festival zelf schrijft Paul Sterk columns voor de Bospop site. Paul is tevens de schrijven van de rock ‘n’ roll roadnovel: Via sterren en zeemeerminnen. 

Lees alle Bospop columns van Paul Sterk