Column: Smoke on the Waterboys

Of we het willen of niet, het meest geliefde gespreksonderwerp is helaas niet rock ‘n’roll maar ‘het weer’. Wat dat betreft kunnen we de laatste weken onze lol op. De waarschuwingscode van het KNMI tuimelden over elkaar heen. In onze regio vielen er hagelstenen zo groot als tennisballen en menig festival veranderde moeiteloos in een modderpoel. Zie daar het voorland van Bospop. Uit Weert-Noord zien we tijdens de opbouw van Bospop de modderfoto’s massaal opduiken. Petje af voor al die vrijwilligers die elk jaar door weer en wind de opbouw verzorgen. Juist hun inzet maakt Bospop zo uniek, dat voel je tot in de vezels van het festival.

Nu maak ik me tijdens Bospop nooit bijster druk om het weer, want ik ga hoe dan ook. Wat hebben we door de jaren heen niet doorstaan? Tropische hitte, malse regenbuitjes, knetterend onweer. Alleen al dankzij die bliksem boven Bospop zal John – ‘Have You Ever Seen The Rain’ – Fogerty tot in lengte van dagen aan Weert denken. En hoewel het deze editie aangenaam zonnig en droog is, heb ik voor alle zekerheid stevige wandelschoenen aangetrokken. These boots are made for rockin’ en je weet maar nooit hoe zompig de grasvelden zijn. Dat blijkt gelukkig mee te vallen. De organisatie heeft enkele tonnen aan houtsnippers uitgestrooid. Preventie is het halve werk en Mr.Blue Sky doet de rest. Het is zelfs zo warm, dat ik me zonder morren laat beschieten door de waterpistooltjes van enkele heren met opblaasgitaren die in Wickie- de-Viking- shirts rondlopen.

De mannen die ter land, ter zee of in de lucht niet bang zijn voor wat water zijn – what’s in a name – natuurlijk de Waterboys. Ook dit jaar weer een graag geziene gast op Bospop. Naar mijn smaak gaven zij één van de meest memorabele optredens ooit op Bospop, inmiddels alweer tien jaar geleden. Ik vond het toen zó indrukwekkend dat ik een jaar later op een maandag in maart naar de Hanenhof in Geleen afzakte, omdat ze daar speelden. (Net als een paar maanden later weer op Bospop.) Hoezeer Jan Smeets de Waterboys ook in de watten legde, op de een of andere manier kon dat niet tippen aan de entourage op Bospop. Het belangrijkste wat ik me kan herinneren is dat er toen, op voorschrift van de band, een rookverbod gold in de Hanenhof. Niet goed voor hun longen en stembanden. Nu is het haast onvoorstelbaar, maar in die dagen was het gebruikelijk dat er in concertzalen gerookt werd, zeker in het clubcircuit. Ik zag hoe Mr.Pinkpop de bezoekers van ‘zijn’ Hanenhof eigenhandig op dit rookverbod kwam wijzen. Her en der leidde dat tot verhitte discussies, maar Jan was onverbiddelijk.

Vandaag deden de Waterboys weer een gulle greep uit hun repertoire. Een prima optreden in de middagzon, waar duizenden bezoekers zichtbaar van genoten. Dat het in mijn beleving niet kon tippen aan die magische avond van tien jaar geleden is iets waar ik niet mee kan zitten. Goed is soms goed genoeg en niet alles valt te overtreffen, hoezeer we in deze maatschappij krampachtig records blijven najagen. En daarbij, sommige herinneringen vragen er ook niet om dat ze verbeterd worden. Integendeel, sommige dingen moet je je hele leven blijven koesteren. Of het nu een concert is, een bliksemschicht of de geur van sigaretten.

Zaterdag 9 juli 2016
Paul Sterk

Zowel gedurende de voorbereidingen maar ook tijdens het Bospop festival zelf schrijft Paul Sterk columns voor de Bospop site. Paul is tevens de schrijver van de rock ‘n’ roll roadnovel: Via sterren en zeemeerminnen. In september 2011 verscheen Apostel van Tricht, zijn nieuwe roman.
Lees alle Bospop columns van Paul Sterk.